Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

 

JAK ZAPEWNIĆ DZIECKU BEZPIECZNĄ DROGĘ DO SZKOŁY?

Nie zależnie od tego, czy dziecko idzie do szkoły na piechotę, jedzie rowerem, czy szkolnym autobusem, rodzice musza zrobić wszystko, by droga ta była bezpieczna.
Oto kilka wskazówek, co uczynić, by dziecko bezpiecznie dotarło do szkoły i bezpiecznie wróciło do domu:

1. ZAPLANUJ TRASĘ.

Niezależnie od tego, czy dziecko idzie prosto do szkoły czy też na przystanek autobusowy, zaplanuj najbezpieczniejszą trasę. Wybierz drogę z najmniejszą liczba skrzyżowań. W miarę możliwości unikaj miejsc, w których jest mało ludzi. Przejdźcie całą trasę razem.

2. IM WIĘCEJ TYM LEPIEJ.

Skontaktuj się z rodzicami dzieci z sąsiedztwa. Razem z kolegą będzie twemu dziecku raźniej. Może któreś z dzieci odprowadzane jest przez osobę dorosłą i do nich będzie mogło dołączyć twoje dziecko.

3. WYPRZEDZAJ FAKTY.

Przedyskutuj z dzieckiem potencjalne sytuacje, które mogą wyniknąć w drodze do i ze szkoły. „Co byś zrobił, gdyby zaczęła ci lecieć z nosa krew?", „A co zrobisz, gdy zobaczysz na drodze dużego psa?". Jeśli wcześniej porozmawiasz o ewentualnych zdarzeniach, dziecko będzie mogło zareagować na nie ze spokojem, nie będzie kompletnie zaskoczone.

4. NIGDY NIE WOLNO ROZMAWIAC Z NIEZNAJOMYMI.

Zakaż dziecku rozmów z nieznajomymi, pod żadnym pozorem nie wolno mu wsiąść do niczyjego samochodu, czy pozwolić obcej osobie odprowadzić się do domu. Jeśli nie możesz odebrać dziecka ze szkoły osobiście powiadom o tym szkołę lub napisz pisemną zgodę, w której określisz jakie osoby są przez ciebie upoważnione do tego.

 

 

DROGI RODZICU. ROZWIĄZUJ PROBLEMY SZKOLNE WSPÓLNIE Z NAUCZYCIELEM

Jeśli widzisz, że dziecko ma kłopoty w szkole, powinieneś się tym zainteresować. Rodzice i nauczyciele wspólnie mogą zaradzić najgorszym problemom. Jeśli jesteś zaniepokojony, idź z tym do nauczyciela. Zadzwoń i umów się na spotkanie, nie odkładaj tego na potem. Powiedz po prostu, że niepokoisz się o swoje dziecko i chcesz o tym porozmawiać.

1. NIE NASTAWIAJ SIĘ NA NAJGORSZE. Problem zazwyczaj okazuje się mniej poważny, niż sobie to wyobrażałeś.

2. SPISZ WCZEŚNIEJ SWOJE OBAWY I WĄTPLIWOŚCI. Pomoże to zdystansować się do problemu i zachować spokój podczas spotkania z nauczycielem.

3. POMYŚL NAD ROZWIĄZANIEM. Twoje sugestie pokażą nauczycielowi, że nie przyszedłeś na spotkanie tylko po to, by krytykować szkołę.

Podczas spotkania zaś:

4. DAJ DO ZROZUMIENIA NAUCZYCIELOWI, ŻE CHCESZ WALCZYĆ Z PROBLEMEM, A NIE Z NIM SAMYM. Powiedz, że zamierzasz z nim współpracować, byście razem znaleźli najlepsze wyjście z sytuacji.

5. WYSŁUCHAJ OPINII NAUCZYCIELA. Bądź otwarty, lecz nie przyjmuj pozycji obronnej.

6. POSZUKAJ PŁASZCZYZNY POROZUMIENIA. Skup się na tym, w czym się zgadzacie, nie roztrząsaj punktów spornych.

7. WYPRACUJCIE STRATEGIĘ DZIAŁANIA. Ustalcie, co ma zrobić nauczyciel, a co rodzic. Umówcie się na następne spotkanie, by sprawdzić, jak działa wasz plan.

8. WYMYŚLCIE SPOSÓB NA KONTROLOWANIE POSTĘPÓW DZIECKA. Możecie od razu przygotować jakieś proste testy sprawdzające.

 

 

ROLA RODZICÓW W PRZYGOTOWANIU DZIECKA DO SZKOŁY

Przygotowując dziecko do szkoły, rodzice powinni dążyć do wyeliminowania tych czynników, które mogą spowodować niepowodzenie w nauce. Nie znaczy to jednak, że dziecko nie powinno nigdy spotkać się z niepowodzeniem, ani stanąć przed koniecznością wykonania zadania, które by nieco przekraczało jego możliwości. Niepowodzenie ma nieraz wartość wychowawczą i dziecko powinno być na nie uodpornione, a odpowiednia interpretacja ze strony otoczenia powinna też pomóc dziecku w jego pokonaniu.

1) Dbanie o zdrowie fizyczne dziecka – poprzez kontrole lekarskie, stosowanie się do wskazań i stworzenie odpowiednich warunków bytowych.

2) Kształtowanie prawidłowej wymowy, rozwoju słownictwa – poprzez rozmowy, częsty kontakt z dzieckiem, zapewnienie mu towarzystwa rówieśników.

3) Rozwijanie logicznego myślenia, zapamiętywania – poprzez pobudzania dziecka do obserwacji, rozmowy na określone tematy, wyjaśnienia, wyciąganie wniosków i interpretowanie widzianych zjawisk i rzeczy.

4) Wyrabianie umiejętności spostrzegania istotnych szczegółów, analizowania i syntetyzowania – poprzez np. gry i zabawy
z dzieckiem ćwiczące wymienione czynności. Doskonale do tego celu służą gry kostkowe, domino, historyjki obrazkowe, układanki z klocków. 

5) Wyrabianie umiejętności słuchania, koncentracji uwagi – poprzez polecenie wykonywania drobnych zajęć wymagających uwagi i żądanie, aby dziecko zaczętą pracę zawsze kończyło.

6) Dbałość o prawidłowy rozwój ruchowy dziecka. Ćwiczenie sprawności rąk – poprzez rysowanie, kalkowanie, zamalowywanie (książeczek do kolorowania), wycinanie według wzorów, lepienie z plasteliny itp.

7) Nauczenie szanowania pomocy szkolnych – poprzez przyzwyczajanie dziecka do utrzymywania porządku w zabawkach.

8) Rozbudzanie zainteresowania szkołą, nauką – poprzez odpowiednio prowadzone rozmowy.

9) Przygotowanie do samodzielności w obsługiwaniu siebie – poprzez wcześniejsze wymagania w tym zakresie.

10) Wyrabianie umiejętności współżycia w grupie – poprzez zapewnienie kontaktów z rówieśnikami i kierowanie nimi.

11) Stworzenie odpowiednich warunków do odrabiania lekcji – poprzez zapewnienie dziecku spokoju, miejsca do odrabiania lekcji, uregulowanie trybu życia (spacery, sen, posiłki).

 

 

SYMPTOMY RYZYKA DYSLEKSJI I DYSLEKSJI ROZWOJOWEJ WEDŁUG MARTY BOGDANOWICZ

Wiek 6 – 7 lat (klasa I)

MOTORYKA DUŻA
Objawy to: obniżona sprawność ruchowa tj. dziecko słabo biega i skacze, ma trudności z wykonywaniem ćwiczeń równoważnych, ma trudności z uczeniem się jazdy na rowerze, hulajnodze, nartach.

MOTORYKA MAŁA
Objawy to: trudności z wykonywaniem precyzyjnych ruchów w zakresie samoobsługi, np. z zawiązywaniem sznurowadeł na kokardkę, używaniem widelca, nożyczek.

KOORDYNACJA WZROKOWO – RUCHOWA
Objawy to: trudności z rzucaniem i chwytaniem piłki, nieprawidłowe układanie w palcach narzędzia do pisania, trudności z rysowaniem szlaczków, odtwarzaniem złożonych figur geometrycznych np. rysowaniem rombu.

FUNKCJE SŁUCHOWO –JĘZYKOWE
Objawy to: trudności z poprawnym używaniem wyrażeń przyimkowych, opisujących stosunki przestrzenne: nad – pod – za – przed, wewnątrz – na zewnątrz. Wadliwa wymowa, częste przekręcanie trudnych wyrazów (przestawianie głosek i sylab, asymilacja głosek np. sosa lub szosa), błędy gramatyczne.

 

 

ŻYJ ŻYCIEM SZKOŁY RAZEM Z DZIECKIEM

Wyniki wielu badań potwierdzają, że dziecko którego rodzice angażują się w jego naukę, lepiej radzi sobie w szkole. Ale jak to robić? Jak rodzice mogą pomagać dziecku, aby miało jak najlepsze osiągnięcia w nauce?

Upewnij się, czy twoje dziecko się wysypia. Umysł dziecka przyswaja i przetwarza w ciągu dnia niezliczoną masę ważnych informacji. dlatego w nocy po prostu musi odpocząć. Zdrowy i wystarczająco długi sen jest równie ważny dla rozwoju umysłowego dziecka, jak codzienna nauka.

Nie czekaj pod szkołą – zawsze wstąp do szkoły choćby na chwilę. Niech twoje dziecko wie, że to co się w niej dzieje, jest dla ciebie tak samo ważne, jak i dla niego. Poza tym, będziesz miał możliwość przekonania się na własne oczy, co tak naprawdę dzieje się w szkole – na lekcji, czy też na przerwie.

Jeśli coś cię niepokoi, nie wahaj się porozmawiać z nauczycielem. Pamiętaj, że tak naprawdę „oglądasz" szkołę oczami dziecka. przecież to ono opowiada ci, co się w niej dzieje! A dziecko jest jeszcze za małe, żeby obiektywnie ocenić każda sytuację.

Nie spóźniaj się do szkoły! Nawet kilkuminutowe spóźnienie na pierwsza lekcję nie pozostaje bez znaczenia. Dziecku może być potem trudno, „dogonić" resztę i zorientować się o co chodzi, zwłaszcza jeśli zajęcia już się zaczęły. Poza tym, spóźnialscy po prostu przeszkadzają, robiąc zamieszanie.

Staraj się zawsze brać udział w uroczystościach klasowych lub szkolnych. To przecież dla twojego dziecka takie ważne! Jeśli z jakichś powodów naprawdę nie możesz przyjść, zapytaj nauczyciela, czy wolno dziecku zaprosić innego dorosłego. Może kogoś z rodziny?

Pytaj, co dziecko robi w szkole. Czego się nauczyło, co namalowało? Razem przejrzyjcie zeszyty, brudnopisy, zajrzyjcie do plecaka. Rozmawiajcie o tym. Zajmie ci to 15 minut tygodniowo!

Podziel się swoja wiedzą z nauczycielem. Powiedz mu, czym interesuje się twoje dziecko, z czego jest dobre, a w czym słabsze. Pomóż nauczycielowi... pomóc swojemu dziecku. Pamiętaj też, by poinformować nauczyciela o tym, że w waszej rodzinie zaszły jakieś ważne zmiany np. przeprowadzka lub pojawienie się na świecie nowego dziecka, które mogą mieć wpływ na zachowanie twojej pociechy.